11 februari 2012

Een verlichtend geschenk van de natuur

Jaren geleden werkte ik als arts in een natuurgeneeskundige praktijk in het zuiden van het land. We waren ondergebracht op de begane grond van een groot oud herenhuis in het centrum van de stad. Mijn zeer ruime en lichte spreekkamer was aan de achterkant van het gebouw gelegen.

Een grondige verschoning

Van daaruit keek ik uit op een ommuurde en verwilderde achtertuin die er onverzorgd en winterschaars bij lag. Achterin, op zo’n negen meter afstand, rees een grote beuk omhoog als een levenskrachtig monument te midden van al die muren en gebouwen.In de middenruimte van de begane grond was een ruime, deels open ontvangstruimte, waarin ook een grote zware zwarte geldkluis stond van wel twee meter hoog en meer dan een meter breed. Je had drie grote sleutels nodig om hem te kunnen openen. Ik voelde steeds weerzin bij het zien van dat kille logge gevaarte, dat maar niet het huis uit kon worden gezet. Bij navraag bleek dat in dit gebouw lange tijd het Duitse consulaat was ondergebracht. Ook tijdens de oorlogsjaren……..

Wekenlang hebben wij, alvorens met de inrichting te kunnen beginnen, zowel de kelders als de begane grond, grondig uitgemest, schoongeveegd en gezogen; ontelbare grote volle vuilniszakken werden het huis uit gedragen. Vervolgens werd er geschrobd en gedweild; een bijna eindeloos lijkende reeks van emmers water werden donker en drabbig afgevoerd, net zo lang tot het sop relatief schoon bleef. Doorgaan was de enige remedie, doorgaan met wat ik voelde dat nodig was: kuisen en verschonen! Vooral in de kelder, die bestond uit verschillende gewelfde en door hekwerken afgescheiden vertrekken, liepen de koude rillingen over mijn lijf. Het voelde alsof onze witte tornadokracht de oude trillingen uit de muren trok. Daarna werd op de begane grond alles opnieuw in de verf gezet, donkere houtoppervlakken werden met verlichtende beits afgedekt. Vervolgens zuiverde ik alle vertrekken en kasten door ze ettelijke malen met zeer krachtige woestijnsalie uit te roken. Daarna gebruikte ik aromatische oliën om een open en heldere atmosfeer te bewerkstelligen.

Spoorloos

Nu oogde de ruimtes ruim en licht, maar toch voelde ik me niet echt lekker op die plek. Op de een of andere manier wilde ik daar na mijn werk steeds zo snel mogelijk weer weg zijn. Had ik geen zin meer in mijn werk? Wat bewoog mij?
Een helderziende collega zag soldaten met mitrailleurs door het pand marcheren en kon zich wel iets voorstellen bij mijn onbewuste vluchtneigingen. Het eerste wat ik deed als ik op de praktijk aankwam was een aantal waxinelichtjes of kaarsen aansteken, met de intentie om spoorloos dolende zielen binnen deze oude herinneringstrillingen met wat liefdevolle aandacht weer wat richtingsgevoel te schenken. Tussen de consulten door moest ik blijven poetsen, ordenen, opruimen en mediteren om een voor mij werkzame situatie te scheppen.

Lichtkruid

In het voorjaar begon al snel het groen in de achtertuin op te schieten; ik was zo blij met deze tekenen van nieuw leven! Week na week vulde de tuin zich steeds meer op met fris lentegroen. Een bepaalde plant overheerste. Ik herkende hem pas toen de gele kwetsbare bloempjes zichtbaar werden: dat moest toch stinkende gouwe zijn?!

De hele achtertuin van de praktijk was helemaal gevuld met het stralende groen en geel van deze plant, dit onkruid, dit kruid, Chelidonium majus. Ik kende zijn oranjegelig sap wel dat op wratten werd gesmeerd, maar meer wist ik nog niet veel over dit onbetekenend ogend onkruid. Maar waarom stond de hele achtertuin er dan vol mee? Waarom hier?

Ik sloeg er het geneeskruidenlexicon op na en was verrast te lezen dat het ook wel “ogenklaar” en in het Engels “Swallow wort”, zwaluwkruid werd genoemd. Moeder zwaluw zou haar jongen dit kruid te eten geven als er sprake was van blindheid. Het bleek dat dit kruid, met zijn giftig sap, in staat was om de ontgifting door de lever te activeren, waardoor er van binnenuit een opruiming werd gehouden die ten goede kwam aan de ogen, maar daarnaast ook aan de longen, huid en nieren. Dus als je “iets op je lever”hebt, kijk je met andere ogen de wereld in, kijk je minder klaar uit de ogen.
Het leek nog wonderbaarlijker toen ik las dat dit kruid in het Duits “Lichtkraut” werd genoemd: de natuur verschafte deze plek met zijn duister verleden het juiste medicijn. Bij de nodige ontgifting kunnen ook emoties en gedachten worden betrokken die de innerlijke lichtkracht kunnen versluieren. Onbewuste herinneringstrillingen worden door ons bloed meegevoerd. In de lever krijgen ze de mogelijkheid aangeboden van ontgifting, transformatie, zodat ze hun zwaarte kunnen loslaten.

Een verlichtend geschenk van de natuur

Ik was de natuur heel dankbaar voor deze tekenen die diepere inzichten en verbanden blootlegden in mijn bewustzijn. Het werd me heel duidelijk gemaakt, hoezeer de mens vervlochten is met zijn omgeving en hoe hij in de dingen die hij voor zichzelf mag uitwerken, zijn omgeving mag meenemen. En ook hoe een bepaalde omgeving juist een aanzet kan vormen voor datgene wat innerlijk uitgewerkt mag worden.

Toen het kruid op zijn top was heb ik het, terwijl ik het toezong, geoogst. Al neuriënd heb ik er met een pers een tinctuur van gemaakt die na rijping werd afgevuld in kleinere flesjes. Dankbaar en met gepast respect heb ik het ingezet ter ondersteuning bij verwerkings- en ontgiftingsprocessen van huis, lichaam en ziel.

Terug naar boven

Dit ben ik laatst tegen gekomen

Ben ik online? > Meer lezen

Terug naar boven

Wilt U iemand helpen? Deel dan hier onze website,

Met wie wilt u delen? Twitter Facebook LinkedIn